مصاحبه‌های جنجالی،تیترهای الکی؛ارمغان فوتبال پوشالی

بج بین المللی داوری فوتبال
گوش‌های‌مان پر شده از این حرف‌های بی پایه و اساس؛ سیل مصاحبه‌هایی که بعد از یک سوت اشتباه به راه می‌افتد و زمین و زمان را به هم می‌دوزند تا شکست خود را توجیه کنند. سال‌هاست این حرف‌ها را می‌شنویم؛ همواره سپاهان در مظان اتهام قرار داشته؛ گزهای سکه‌ای چه شد؟ این حرف‌ها پشت سر امیر قلعه‌نویی هم به شکل دیگری مطرح می‌شود.

درباره فرهاد کاظمی و خیلی‌های دیگر همواره شائبه‌هایی وجود داشته است اما هیچ‌گاه در پس این حرف‌ها و اتهامات، نه اتفاقی رخ می‌دهد و نه مستنداتی ارائه شده که قابل دفاع باشد. همواره اهالی فوتبال – از دایی گرفته تا جلالی و مایلی‌کهن و قلعه‌نویی و این اواخر علیپور و عزیز محمدی و … – حرف‌هایی در رسانه‌ها مطرح می‌کنند که مصداق بارز تشویش اذهان عمومی، تهمت، افترا و … است ولی ظاهرا هیچ نهادی در قبال این حرف‌ها احساس مسوولیت نمی‌کند و اساسا مدعی‌العموم در فوتبال وجود ندارد.

از علی دایی می‌پرسیم که حرف‌های زیادی برای گفتن دارد و همواره با این ادعا، نتایج ضعیف تیم‌هایش را پنهان کرده است؛ از او می‌پرسیم «کجای دنیا» می‌توان این حرف‌ها را بدون سند و مدرک مستدل به زبان آورد و بعد گذرتان به دادگاه و مراجع قضایی نیفتد؟ واقعا «کجای دنیا» یک مربی، یک مدیرعامل مثل رویانیان می‌تواند اینگونه درباره داور، تیم حریف، سازمان لیگ و فدراسیون صحبت کند و بعد از سوی کمیته انضباطی با محرومیتی سنگین مواجه نشود؟

از سوی دیگر واکنش باشگاه سپاهان هم سوال‌برانگیز است؛ انگار نه انگار که اتهامی به باشگاه آنها وارد شده و اصفهانی‌ها تنها به صدور بیانیه بسنده کرده‌اند و مدیرعامل این باشگاه هم در مصاحبه‌اش جوری حرف زده که ظاهرا متوجه اصل موضوع نیست؛ یا اگر هم هست، خودشان را به ندیدن و ندانستن می‌زنند و برایشان ۳ امتیاز و نتیجه‌ای که گرفته‌اند، آنقدر شیرین و لذتبخش شده که اتهامات وارد شده را فراموش کرده‌اند.

فدراسیون فوتبال و کمیته اخلاق هم طبق معمول واکنشی به ظاهر تند و قاطع نشان داده؛ مثل همیشه علیپور اعلام کرده که طبق قانون باید پرسپولیسی‌ها مستندات ارائه کنند و اگر اینگونه نشود، محروم می‌کنیم، برخورد می‌کنیم و مثل همیشه وعده‌های توخالی می‌دهد. کمیته اخلاق، کمیته داوران، کمیته انضباطی و از همه بدتر رییس بی‌تفاوت فدراسیون فوتبال به‌جای آنکه کاری انجام دهند که از مجموعه فدراسیون فوتبال دفاع شود، مثل همیشه مصاحبه می‌کنند ولی در پایان همه چیز به خیر و خوشی می‌گذرد تا دوباره روزی روزگاری داوری اشتباه کند و همه به جان هم بیفتند و همین حرف‌ها را تکرار کنند.

فراموش نکرده‌ایم که همین چندی قبل چه افتضاحی درباره پشت پرده توپ‌های لیگ برتر به بار آمد و امیر قلعه‌نویی چه حرف‌هایی که علیه علیپور و سازمان لیگ به زبان نیاورد. تنها واکنش علیپور، به‌عنوان دبیر کمیته اخلاق، همان مصاحبه‌ای بود که در آن از آمدن سیلی مهیب سخن گفته بود که هرگز نیامد تا آب‌ها از آسیاب افتاد و همه یادشان رفت که قرار بوده افشاگری‌های کلان درباره فساد و پلیدی‌های پشت صحنه فوتبال رخ دهد.

موضوع بازی پرسپولیس و سپاهان هم اتفاق خاصی نیست که فردا با اتفاقی تازه، همه نگاه‌ها از این سمت به آن سمت تغییر می‌کند و یک سیل جدید، تمام حرف‌های قبلی را با خود می‌برد.

با وجود تمام این فراموشکاری‌ها، هنوز این پرسش وجود دارد که ماجرای افشاگری علیپور و فرهاد کاظمی به کجا انجامید و چرا هیچ نتیجه‌ای در پی نداشت. از حالا هم معلوم است که جنجال اصفهان چگونه ختم به خیر می‌شود. بیانیه جدید باشگاه پرسپولیس، نشان‌دهنده عقب‌نشینی آنها از تمام اتهامات قبلی است و احتمالا فردا علی دایی در مصاحبه‌اش جوری حرف می‌زند که شماره حساب‌ها و شماره تلفن‌ها و اینکه از قبل می‌دانسته که بازی را در اصفهان می‌بازد، یک شوخی ساده بیش نبوده و باید در انتظار لبخند دایی بعد از برد پرسپولیس باشیم و فراموش شدن همه اتهام‌هایی که در این دو روزه، باشگاه‌ها علیه هم، علیه داور، فدراسیون و در نهایت علیه فوتبال به زبان آوردند. کجای دنیا چنین بلبشویی را سراغ دارید جز فوتبال ایران؟

پس بحث تازه‌ای نیست، حرف تازه‌ای هم نیست، حوصله‌ای هم برای پرداختن به آن وجود ندارد…

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.